English below

En sevdiğim yılbaşı geleneği, geçen yılı uğurlarken iz bırakan şeyleri listelemek. Anılar anlarda biriktirilir ve bu anları hatırlamak çok kıymetli. Bu yediğimiz nefis bir tatlı da olur, döndüre döndüre çaldığınız bir şarkı da çok beğendiğiniz bir roman da…

Bu yıl sevdiğim şarkıları/albümleri listelemek istedim:

• Doğan Duru – Climax

Doğan Duru’nun Redd dışındaki kariyerini de çok beğeniyorum. Doğan Duru, politik ya da estetik kendi dünyasını bence solo işlerinde daha da alenen ortaya koyabiliyor. Bu grubun yıllar içerisinde ortaya koyduğu müzikal yolculuğun/kimliğin ötesinde daha bağımsız bir yerde. Tanıdık, bildik bir ses ama başka birisi.

Bu yaptığını da dolu dolu albümlerle yapıyor olması albüm dinlemeyi çok seven beni çok mutlu ediyor. Kafesine Uçan Kuş’ta ve Epoch’ta bunu yapmıştı. Bu sene biterken yayımladığı Climax’ta yine çıtasını bir öncekinden de yükseğe koyuyor.

En başta bir klişeyle söylemek gerek: albümde hiç boş yok. Altyapıları, sözleri, vokalleri, aranjesi… Bu iş Doğan Duru’nun ustalık eseri. Bundan sonra vereceği herhangi bir albümün bu albümle yarışacak olması dinleyicisi için muhteşem bir ayrıcalık.

Kentli bir yalnızlık albümü. Aşk acısı yaşayan, ayrılık yaşayan, umudunu yitirecek, düşecek gibi olsa da, hala ayağa kalkmaya çalışan birinin sesini sunuyor. Sözü öyle derin ki, yaşadığı kentin kırık dökük estetiği de yangının bir parçası. Politik anlatımı da bu sebeple çok güçlü.

Zor da olsa favorilerimi şöyle bırakayım:

“Unuttum seni nasıl sevdiğimi” harikulade bir romance. Uzak mesafeler, şehirler, yollar, aşklar ve artık yalnızlıklar: “Aşktan düştüm yalnızlığa/ Beni yorma”

“Vampirler” benim albümdeki favorilerimden. Ritmiyle, soundu ile Duru’nun ne yapmak istediğini en iyi anladığım şarkılardan birisi.

“Kör Bıçak” şarkısı açık ara bir Doğan Duru klasiği olabilir. “Seni bildim sevdim içime çektim/ Elimde hep bir duble meyhanede tektim/ Düğüm olmuştum şimdi ipimi kestim/ Biraz acır ama düzelirim.” Şarkının outro’sundaki “lallaaaaalaaa!” naraları şarkının da albümün de sarkazmını çok iyi yansıtıyor.

Doğan Duru, “Ben de yoluma giderim” şarkısıyla Sezen Aksu şarkılarının hakkını veren isimler listesine kendi adını yazdırıyor. “Bir cover nasıl yapılmalıdır?” sorusunun cevabı. Bambaşka bir atmosfer yaratırken Duru, tüm albümün anlatımı için de çok kıymetli bir taşı yerine koyuyor. İşlem tamam. Resim tamam.

Bu yılların devrimci şarkısı “Sevgilim Devrim” gibi yapılabilir. “Fantastik Çağ” şarkısı da bonus track öncesinde albümün kapanışını çok güzel yapıyor: “Hadi gel kimse girmesin aramıza/ Şifa olalım öpüp okşayıp kanayan yaralarımıza…”

• L’Impératrice & Louve – chrysalis

Fransız pop müzik grubu L’Impératrice bu yıl bir değişim yaşadı.GrubunsolistiFlore Benguigui ayrılınca yerine Maud Ferron ya da bilinen sahne adıyla Louve geçti.

Ekip Louve’un vokalindeki ilk şarkıları chrysalis’i Ekim ayında yayımladı. Koza anlamına gelen şarkı da bu yeniden doğuşu çok güzel anlatıyor. Yeni bir vokalle kimlik değişmiş gibi görünse de ekibin groove havası devam ediyor. Üstelik hâlâ çok duygusal.

• Kayra – Yaşasın Hayat Parkı Fanzin

Kayra’nın kalabalık, karanlık ve bir o kadar yalnız, bir o kadar gürültülü, bazı bazı kötü kokan, yer yer tekinsiz, bazen sevimsiz dünyasını keşfetmeye devam ediyoruz. Onun dünyası kusurlu olmanın güzelliği. Bir şeyleri becerememenin verdiği huzur. Oh ne de güzel başaramadık bazı şeyleri, değil mi? Sizin o pırıl pırıl dünyanız sizin olsun, bizim mumumuz bile sönecek birazdan.

“Yaşasın Hayat Parkı Fanzin”, yayımlanacağı açıklandığında da böyle düşündüm. Beklentilerim yüksekti ve beş şarkılık bu EP’yi dinlediğimde tamamı karşılandı. Tekrar tekrar çaldım daha sonra.

Kayra, her şeye rağmen gülün safsatalarını yerle bir ediyor. “Ömrümün Son Güzel Günleri” albümünün tadı hala damağımızda iken, arkanıza yaslanın ve dinlemeye devam edin diyor.

Ölüler Susmaz şarkısı çok uzun bir süre kulaklığımda olacak:

“Bize yıldızlardan uzaktır belki de bütün güzel sofralar”

• Refik Durbaş’a Saygı

Metin Altıok ve Behçet Aysan’ı anmak için yapılan albümler çok keyifliydi. 2018’de ölen Refik Durbaş için de bu sene benzer bir projeye imza atıldı. Feridun Düzağaç, Şirin Soysal, Rashit ve Sevda Deniz Karaali gibi isimler birer birer şarkılarını yayımladı.

Durbaş şiirini sevenleri ikna edebilecek türden işler… Bilhassa Feridun Düzağaç’ın “Bu Kitabın Özeti” ve Şirin Soysal’ın “Pusula” şarkılarını çok beğendim.

• Sezen Aksu – Paşa Gönül Şarkıları

Türk pop müziğinin en büyük isimlerinden Sezen Aksu, sanat hayatının 50. yılını yeni albümü ‘Paşa Gönül Şarkıları’ ile karşıladı.

Albümde sanatçının hem yeni besteleri hem de geçmişte Sıla, Levent Yüksel, Gülben Ergen gibi farklı sanatçılar tarafından seslendirilmiş şarkıları yer alıyor.

İlk dinlediğimde hemen alışamadığım albüm, birkaç zaman sonra iyice belleğimde yer edindi.

Baştan sona albüm, hem duru, basit, sade anlatımıyla hem de denediği yeni müzikal anlayışla bambaşka bir keyif veriyor. Sezen Aksu, kendi klasiğini, yeni ve modern yüzüyle birleştiriyor ve fark yaratıyor. İyi ki Türkiye’nin bir Sezen Aksu’su var.

Albümde favori seçmek de zor. Ama “Linç”, “Doğrucu” ve “Abanoz’daki Emine” şarkılarını tekrar tekrar dinledim.

https://www.bbc.com/turkce/articles/cz091mjmjnno

• Parcels – LOVED

Avustralya’nın dünya müziğine hediyelerinden biri olan Parcels, LOVED albümüyle yine o bildiğimiz havalarında. Byron Bay’den Berline’e, daha sonra Paris’e ve dünyaya uzanan güçlü disko-funk sound’u bu yıl Glastonbury’de de duyuldu. Grup LOVED albümünü Byron Bay, Berlin, Sidney ve Meksika’da kaydetmiş.

Şarkılar, aşkın hem acıklı halini hem de gösterişli hikayelerini anlatıyor.

Grubun gitaristi Jules Crommelin, Guardian’a verdiği röportajda tam da bunu anlatıyor:

“Müziğimizde genel olarak aydınlık bir ruh var. Ama sözler çoğu zaman daha derin, bazen de daha karanlık bir yere bakıyor. En nihai hedef, dans pistinde ağlamak.”

“Sorry” şarkısı çok güzel:

“Seni sevildiğini hissettirmek istemem için üzgünüm
İyi olmanı istemem için üzgünüm
Senin düşündüklerini bu kadar hissettiğim için üzgünüm
Gittiğinde her şeyin bu kadar zorlaşması için üzgünüm
Ve sevilmenin can yakması için üzgünüm”

• Dilhan Şeşen – Kaçak Elektrik

Pek çokları gibi ben de Dilhan Şeşen’i 2018’deki Gündoğarken’in “Sıcaklardandır” cover’ı ile tanımıştım. 2023’te yayımladığı “Kumdan İnşa Putlarla” albümüne kadar yayımladığı single’ları da takip ettim. “K a ç t ı m” ve “Olta” ile ne yapmak istediğinin sinyallerini vermişti Dilhan Şeşen. Sakin’in “Laleler Beyaz” cover’ı da yine başlı başına çok iyi bir işti.

Ancak “Kumdan İnşa Putlarla” ortaya koyduğu sound oldukça radikal, inovatif ve deneyseldi. Albümün çıkışıyla beraber Blind’daki konserinde de bu avantgarde hali dinleyicisine sahnede de göstermişti.

Dilhan Şeşen bu kez 2025’te beş şarkılık Kaçak Elektrik EP’siyle bu duruşunu daha da pekiştiriyor. Bizi enstrümanlara yoğunlaşmamızı isteyen post rock esintileriyle, güçlü vokali ve yarattığı etkili bir ambiyansla karşılıyor.

“Yerle Bir” şarkısındaki kaotik gidişat outro’daki sakin ama çok güçlü şu sözlerle bitiyor: “Siz hep büyük ve önce idiniz/ Gerçekten öyle oldu önce siz bittiniz.” Bu son bana sadece Turgut Uyar’ı hatırlattı. Aynı havayı “Bi Türkü” şarkısında da hissediyorum.

Bu yıl yayımlanan ve benim sıkça dinlediğim diğer bazı şarkılar şöyle:

• Yalnayak – Yanlış Sular
• Mabel Matiz – Perperişan
• Papooz – Molly Lewis – Skyline Serenade
• Clea Vincent – Mellow Mood
• Kokoroko – Tuff Times Never Last
• Santi & Tuğçe – Wild Tales
• Da Poet & Kayra – Normal Deluxe

---

A year remembered through music

My favourite New Year’s tradition is to list the things that left a mark as I say goodbye to the past year. Memories are collected in moments, and remembering those moments is precious. Sometimes it’s an unforgettable dessert, sometimes a song you played on repeat, sometimes a novel that stayed with you…

This year, I wanted to list the songs and albums I loved:

Doğan Duru – Climax

I really admire Doğan Duru’s career outside of Redd as well. I think he reveals his political and aesthetic world much more openly in his solo work. It feels more independent, beyond the musical journey and identity of the band. It’s a familiar voice, but somehow someone else entirely.

The fact that he does this through full-bodied albums makes me, someone who truly loves listening to albums, incredibly happy. He did this with Kafesine Uçan Kuş and Epoch. And with Climax, released as this year comes to an end, he raises the bar even higher.

To start with a cliché: there isn’t a single weak moment on this album. The production, lyrics, vocals, arrangements… This is a masterwork by Doğan Duru. From now on, any album he releases will have to compete with this one – a wonderful privilege for the listener.

It’s an album of urban loneliness. It gives voice to someone who has loved and lost, who has fallen, almost lost hope, but is still trying to get back on their feet. The lyrics are so deep that the broken, battered aesthetic of the city becomes part of the fire itself. That’s also why its political narrative feels so strong.

If I must pick favourites:

• “Unuttum seni nasıl sevdiğimi” is a magnificent romance. Long distances, cities, roads, loves and, eventually, loneliness:
  “I fell from love into loneliness / Don’t tire me.”
• “Vampirler” is one of my favourites on the album. With its rhythm and sound, it’s one of the songs where I most clearly understand what Duru is aiming for.
• “Kör Bıçak” could easily become a Doğan Duru classic:
  “I knew you, loved you, breathed you in / I was always alone with a double at the bar / I was tangled, now I’ve cut my own rope / It’ll hurt a bit, but I’ll recover.”
  The sarcastic “lallaaaaalaaa!” cries in the outro perfectly capture both the song’s and the album’s irony.

With “Ben de yoluma giderim”, Doğan Duru firmly writes his name among those who truly do justice to Sezen Aksu songs. It’s the answer to the question: How should a cover be done? While creating a completely new atmosphere, Duru also places a crucial piece in the album’s overall narrative. The job is done. The picture is complete.

A revolutionary song of our times like “Sevgilim Devrim” can be made like this. And “Fantastik Çağ” closes the album beautifully before the bonus track:
“Come on, let no one come between us / Let’s heal each other by kissing and soothing our bleeding wounds…”

L’Impératrice & Louve – chrysalis

French pop band L’Impératrice went through a transformation this year. After their vocalist Flore Benguigui left, Maud Ferron – known by her stage name Louve – joined the band.

They released chrysalis, their first song with Louve on vocals, in October. Meaning “cocoon,” the song beautifully captures this rebirth. Even though it may feel like a change of identity with a new vocalist, the band’s signature groove remains intact – and it’s still deeply emotional.

Kayra – Yaşasın Hayat Parkı Fanzin

We continue to explore Kayra’s crowded, dark, and yet profoundly lonely world – noisy, sometimes foul-smelling, occasionally unsettling, often unlovable. His world celebrates the beauty of being flawed. The peace that comes from not being able to manage everything. How nice it is that we failed at some things, right? You can keep your sparkling, pristine world – our candle will go out soon anyway.

That’s exactly what I thought when Yaşasın Hayat Parkı Fanzin was announced. My expectations were high, and this five-track EP met them entirely. I played it over and over again.

Kayra tears apart the empty platitudes about smiling no matter what. While Ömrümün Son Güzel Günleri is still lingering on our tongues, he tells us to sit back and keep listening.

“Ölüler Susmaz” will stay in my headphones for a long time:
“Perhaps all beautiful tables are far away from us, somewhere among the stars.”

A Tribute to Refik Durbaş

The tribute albums made in memory of Metin Altıok and Behçet Aysan were wonderful. This year, a similar project was created for Refik Durbaş, who passed away in 2018. Singers such as Feridun Düzağaç, Şirin Soysal, Rashit and Sevda Deniz Karaali released songs one by one.

They are works capable of convincing those who truly love Durbaş’s poetry. I was especially fond of Feridun Düzağaç’s “Bu Kitabın Özeti” and Şirin Soysal’s “Pusula.”

Sezen Aksu – Paşa Gönül Şarkıları

One of the greatest figures in Turkish pop music, Sezen Aksu, celebrated the 50th year of her artistic career with her new album Paşa Gönül Şarkıları.

The album features both new compositions and songs previously performed by artists such as Sıla, Levent Yüksel and Gülben Ergen.

I didn’t immediately connect with it on first listen, but over time it settled deeply into my memory. From start to finish, the album offers a completely different pleasure with its pure, simple storytelling and its new musical approach. Sezen Aksu blends her own classic style with a modern face and creates something distinct. How lucky we are to have a Sezen Aksu in Turkey.

Choosing favourites is difficult, but I found myself repeatedly listening to “Linç,” “Doğrucu,” and “Abanoz’daki Emine.”

Parcels – LOVED

One of Australia’s gifts to world music, Parcels return with LOVED, very much in their familiar spirit. Their powerful disco-funk sound – stretching from Byron Bay to Berlin, then Paris and the wider world – was also heard at Glastonbury this year. The album was recorded across Byron Bay, Berlin, Sydney and Mexico.

The songs tell stories of love, both in its painful forms and its glamorous displays.

Guitarist Jules Crommelin summed it up perfectly in an interview with The Guardian:
“Our music [has] this overarching light spirit … but the lyrics often speak towards something deeper and sometimes darker. The ultimate goal is to cry on the dancefloor.”

The song “Sorry” is especially beautiful:

“I’m sorry that I want you to feel loved

I’m sorry that I want you to be okay

I’m sorry that I feel what you think of

I’m sorry that it’s hard when you go away

And I’m sorry that it hurts to be loved

I’m sorry that it hurts to be loved”

Dilhan Şeşen – Kaçak Elektrik

Like many others, I first discovered Dilhan Şeşen through Gündoğarken’s cover of “Sıcaklardandır” in 2018. I followed the singles she released up until her 2023 album Kumdan İnşa Putlarla. With “K a ç t ı m” and “Olta,” she had already signalled what she was aiming for. Her cover of Sakin’s “Laleler Beyaz” was also outstanding in its own right.

But Kumdan İnşa Putlarla was radically different – innovative and experimental. At her Blind concert in İstanbul following the album’s release, she brought this avant-garde spirit fully to the stage.

Now, with the five-track EP Kaçak Elektrik released in 2025, Dilhan Şeşen reinforces this stance even further. Post-rock influences invite us to focus on the instruments, while her strong vocals and the atmosphere she creates leave a powerful impact.

The chaotic progression of “Yerle Bir” ends with a calm yet striking line in the outro:
“You were always big, always first / And it really turned out that way – you were the first to be finished.”
That ending immediately reminded me of Turkish poet Turgut Uyar. I feel a similar mood in “Bi Türkü.”

Other songs/albums released this year that I listened to a lot:

• Yalnayak – Yanlış Sular
• Mabel Matiz – Perperişan
• Papooz & Molly Lewis – Skyline Serenade
• Cléa Vincent – Mellow Mood
• Kokoroko – Tuff Times Never Last
• Santi & Tuğçe – Wild Tales
• Da Poet & Kayra – Normal Deluxe